Mijn Qigong pad (1)

Toen ik voor het eerst Zhineng of Chi neng Qigong deed, nog net niet in de vorige eeuw, maar wel heel erg lang geleden, vond ik het vooral heel erg raar. Raar om met mijn armen te zwaaien en raar dat ik helemaal niet rustig kon blijven staan. En dat ik me erna fantastisch voelde begreep ik al helemaal niet.

Nu achteraf weet ik dat niet iedereen na een eerste uur Qigong zich meteen zo goed voelt als ik toen, daar zijn wat variaties in, maar toch. Het was iets nieuws en bijzonders. Al meer dan zes maanden voelde ik me verschrikkelijk.

Sterker nog, ik was ten einde raad, ik sliep weinig, droomde bijna niet en mijn hoofd stond continu op overdrive. De vreemdste angsten drongen zich op en ik voelde me continu opgejaagd.

Nu heet dat tegenwoordig heel hip een burn-out maar in die tijd was daar nog geen naam voor. Ik was op, uitgeput, moe en had niet voldoende nier-energie meer om me ontspannen te voelen. Ik voelde me continu als een opgejaagd hert en vermoedelijk zag ik er ook zo uit. 

Een vriendin gaf me een briefje over Tai Chi, daar moet je naar toe! Ik wilde nergens naartoe hoeven, maar daarboven wilde ik me vooral niet zo rot voelen. Het was dat of .. tja dat wist ik ook niet. Dus ik ging braaf naar een les Tai Chi, de les was in een soort Judo-school boven een ongezellige supermarkt. Het lukte me maar net om er op de fiets naartoe te komen. 

De Tai Chi leraar bleek weg te moeten, iets met kinderen en school. Zijn vriendin zou de les overnemen. We waren met een klein groepje in een grote ruimte. Ze deed een serie bewegingen voor, niet echt moeilijk. We deden het een keer samen met haar na en daarna zette ze een tape aan met een Chinees-Engelse meneer die ons nog een keer door de oefening heen praatte.

De oefening was de Lift Qi Up, Pour Qi Down, 25 minuten bewegingen achter elkaar gezet door Dr Pang Ming. Een wereld die ik totaal niet kende. Maar ik deed mee, ik was gewend drie keer per week fitness of aerobics te doen, dus dit was vast makkelijk. Nou niet dus, ik bleek helemaal niet zo stevig op mijn benen te staan en grote moeite te hebben mezelf of een plek te houden.

Wat een onrust in mijn lijf zeg. En wat waren de bewegingen oeverloos langzaam. Eindelijk was de les over, en echt ongelooflijk, ik voelde me stevig, rustig en in contact met de aarde, de mensen en het universum. Het voelde veilig en geborgen, en zo fietste ik naar huis.

Zo had ik me afgelopen maanden nul keer gevoeld en zo nam ik me voor, wilde ik me elk moment van mijn leven voelen… wordt vervolgd

Share my story!
  • 4
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Back to Top